Emir:Evi aramayacak mısın ?
Feriha: Yok gidince artık.
Emir: Ya kusura bakma saçma bir gün oldu.
Feriha: Ben özür dilerim, abarttım biraz tuzak falan.
Emir: Umarım aileni kızdırmamışızdır ?
Feriha: Beni sokak başında indirir misin yine ?
Emir: Emin misin ? Geç kaldın zaten ?
Feriha:Yok Önemli değil.
Emir: Nee? Can: Sevgilin dimi? Emir: Yoo. Can: İyi, beni beklesin o zaman. Emir: Fırlama. – Adını Feriha koydum
Emir : Onlardan neden bu kadar korkuyorsun ? Niye ailenden bu kadar korkuyorsun Feriha ?
Feriha : Ben onlardan korkmuyorum. Onları meraklandırmaktan korkuyorum.
Emir : Eve gitmediğin zaman seni merak eden birilerin olması güzel.
Feriha : Çok merak ederler, hele babam.
Feriha: Dayanamıyorum anne! 2 dünya arasında ki uçuruma dayanamıyorum. Keşke köyden hiç ayrılmasaydınız. O, Allah’ın unuttuğu köyde doğsaydım keşke.Görmeseydik, bilmeseydik.Öyle uzaktan televizyondan izleseydik keşke. Böyle herşey parmağımızın ucunda ama dokunamayacağımız kadar uzakta olmasaydı keşke.